تکنولوژی سبز در خدمت خزش هواپیماها

در اوایل دسامبر سال 2011 واحد تحقیقات و تکنیک شرکت هواپیمایی لوفت‌هانزا (LHT) با همکاری شرکت L-3 که در زمینه ارتباطات فعالیت دارد، اقدام به اولین عملیات آزمایشی خزش هواپیما بدون استفاده از نیروی موتورهای اصلی هواپیما نمودند که این عملیات با موفقیت انجام شد.

تکنولوژی ساخت

در این عملیات آزمایشی، گروه تحقیقاتی از دو دستگاه موتور الکتریکی بهره جستند که در محل نصب سیستم ترمز چرخ‌های اصلی هواپیما (Landing Gear) و به‌جای اجزای سیستم ترمز در داخل چرخ‌ها تعبیه شده اند. این موتورها که از انرژی الکتریکی تولید شده توسط موتور کمکی هواپیما (APU) تغذیه می‌شوند از نوع الکترومغناطیسی با مگنت‌های ثابت می‌باشند.

کل سیستم دارای اجزای مختلفی از قبیل کابل‌های انتقال انرژی، سیستم خنک‌کننده، اجزای ثابت و متحرک مکانیکی و دارای کنترل فرامین می‌باشد.

در نمونه آزمایشی پروژه، یک فروند هواپیمای مسافری از نوع A۳۲۰ به این موتورها مجهز شده و طی ۵ روز توانست چهل مورد آزمایشات و مانورهای زمینی را به‌طور موفقیت‌آمیزی انجام دهد.

قابلیت‌های سیستم

 از قابلیت‌های سیستم فوق می‌توان به موارد ذیل اشاره نمود:

۱) قابلیت جابجایی هواپیما با سرعتی معادل ۱۵ نات (۲۵ کیلومتر برثانیه)

۲) جابجایی هواپیما در جهت جلو و عقب

۳) انجام عمل گردش ۱۸۰ درجه در دو جهت جلو و عقب

۴) خزش بر روی سطوح شیب‌دار

۵) فایق آمدن به عمل شروع خزش از حالت توقف (The Brake – Away Momentum)

۶) افزایش و کاهش سرعت در حال حرکت

۷) تست موتورهای از نظر حرارت تولید شده در آن (داغ کردن موتورها) در اثنای خزش

۸) تست میزان مصرف انرژی

اجزای کمکی این موتورها در نمونه آزمایشی در محفظه عقبی بار هواپیما تعبیه شده و فرامین کنترل نصب شده در کابین، خلبان را قادر می‌نماید به راحتی به کنترل هواپیما بر روی سطح زمین بپردازد. لوله‌های حاوی سیالات خنک کننده و همچنین کابل‌های انتقال انرژی به بخش اصلی موتورها که به‌طور موقت از داخل یکی از پنجره‌های کابین مسافران به چرخ‌ها متصل شده‌اند هواپیمای تحت آزمایش را به خوبی نمایان می‌کند.

به گفته یکی از مسوولان پروژه، هواپیما توانسته است تمامی انتظارات پدیدآورندگان سیستم را به‌خوبی برآورده نموده و حیرت و تعجب ایشان را با سرعت و چابکی خود برانگیزند.

این هواپیما در تاریخ ۶ دسامبر ۲۰۱۱ با موفقیت به انجام مانورهای زمینی و تردد در بین ترافیک روزمره فرودگاه فرانکفورت پرداخته و قابلیت‌های خود را به اثبات بِرِساند. گردش حول یک چرخ در دو جهت جلو و عقب، خزش با بهره‌گیری از انرژی یکی از موتورها و انجام گردش ۱۸۰ درجه بر روی تاکسی‌ویِ به عرض ۴۰ متر که اندکی از فاصله دو نوک بال هواپیما (Wing Span) عریض‌تر است٬ از دیگر قابلیت‌های این هواپیماست.

دیگر قابلیت‌ها

بر طبق مطالعات به‌عمل آمده، هواپیماهایی در رده متوسط مانند A۳۲۰ که دارای یک ردیف تردد در داخل کابین مسافران می‌باشند (Single – Aisle Aircraft) در اثنای حرکات زمینی خود بیش از ۳ درصد از کل سوخت خود را مصرف می‌کنند لذا به اعتقاد دست‌اندرکاران پروژه، سیستم یاد شده با بهره‌گیری از تکنولوژی سبز و دوست‌دار محیط زیست به‌کار رفته درآن، قادر خواهد بود فواید چشم‌گیری را از لحاظ اقتصادی و محیطی عاید شرکت‌های هوایی و خدمات فرودگاهی نماید.

مسوولین پروژه سیستم آزمایشی فوق را از لحاظ امکان‌سنجی کاملاً موفق و کارآمد قلمداد نموده و اصلی‌ترین عامل پیش‌رو را توجیه اقتصادی آن می‌دانند.

صرفه‌جویی‌ها

از نظر پدیدآورندگان پروژه، اگر چه مسایلی نظیر جبران قدرت ترمزگیری هواپیما٬ که موتورهای الکتریکی جای‌گزین آن شده‌اند، مدنظر می‌باشد اما در کنار آن موتورهای الکتریکی به‌کار رفته در سیستم حتی در وضعیت فعلی آن از تکنولوژی کاملاً مدرن و مطمئن برخوردارند و تنها دلیل آزمایش و ارزیابی، اثبات قابلیّت و کارآیی آن بیان شده است ویافته‌های به‌دست‌آمده از آزمایشات در روند تکمیل سیستم به‌کار گرفته خواهند شد.

بکارگیری این سیستم در هواپیماها صرفه‌جویی قابل ملاحظه‌ای را در مصرف سوخت، کاهش زمان عملیات زمینی و کاهش هزینه را در نگهداری موتورهای هواپیما به‌دنبال خواهد داشت همچنین در نظر سازندگان، این سیستم با هواپیماهایی که در مسیرهای کوتاه در تردد بوده و نشست و برخاست بیش‌تری دارند هم‌خوانی بهتری خواهد داشت.

LHT: Lufthansa Technik

برگرفته از نشریه Airport ژانویه و فوریه سال ۲۰۱۲

فرودگاه بین‌المللی دون‌موانگ که به دلیل دو ویژگی خاص خود جزو 18 فرودگاه عجیب دنیا به شمار می‌رود؛ یکی از قدیمی‌ترین فرودگاه‌های آسیاست و در صنعت هوانوردی با کدهای شناسایی  DMK(یاتا) و VTBD  (ایکایو) شناخته می‌شود.

 این فرودگاه پیش از افتتاح در 27 مارس 1914، فعالیت‌های غیر رسمی محدودی داشت‌، اما در تاریخ مذکور رسما افتتاح شد و در اختیار نیروی هوایی سلطنتی تایلند قرار گرفت. درسال 1924، با نشستن یک فروند هواپیمای متعلق به خطوط هوایی KLM پروازهای تجاری این فرودگاه نیز آغاز شد.

 پروازهای تجاری فرودگاه دون‌موانگ که این فرودگاه را به یکی پرترافیک‌ترین فرودگاه‌های آسیا تبدیل کرده بود، تا افتتاح فرودگاه سوارناب هومی در سال 2006 ادامه داشت، اما با افتتاح فرودگاه جدید، فعالیت فرودگاه دون‌موانگ هم متوقف شد. با وجود این، به دلیل بروز برخی مشکلات پیش‌بینی نشده در فرودگاه سوارناب هومی، اکثر پروازهای داخلی شرکت‌های هواپیمایی تایلند از 24 مارس 2007 به فرودگاه دون‌موانگ منتقل شد.

فرودگاه دون‌موانگ در اوج

فرودگاه دون‌موانگ در زمان اوج فعالیت خود در طول سده بیستم، هجدهمین فرودگاه پرترافیک آسیا بود و طبق آمار رسمی شرکت فرودگاه‌های تایلند، در سال 2005 میلادی، بیش از 80  شرکت هواپیمایی معتبر در فرودگاه مستقر بودند که با انجام بیش از 160 هزار پرواز در حدود 38 میلیون مسافر و بیش از 700 هزار تن کالا را به چهار گوشه دنیا منتقل کردند.

اما با افتتاح فرودگاه سوارناب هومی، ترافیک فرودگاه دون‌موانگ به شدت کاهش یافت، به گونه‌یی که در سال 2010، ترافیک مسافری فرودگاه دون‌موانگ فقط در حدود سه میلیون نفر بود که این فرودگاه را به لحاظ ترافیک مسافری، تا رده چهارم فرودگاه‌های تایلند تنزل داد.

 در حال حاضر ، شرکت فرودگاه‌های تایلند و نیروی هوایی سلطنتی این کشور مشترکاً از فرودگاه دون‌موانگ استفاده می‌کنند، اما فعالیت هواپیماهای نظامی در این فرودگاه، محدود به پرواز هواپیماهای ترابری نیروی هوایی تایلند است و عملاً هیچ هواپیمای شکاری، جنگنده یا بمب‌افکن در این فرودگاه مستقر نیست.

دسترسی به فرودگاه

این فرودگاه موقعیت جغرافیایی مطلوبی دارد و امکان دسترسی به مرکز شهر بانکوک از طریق جاده معروف «ویب هوایی رانگسیت» مقدور است. البته، در سال‌های اخیر یک بزرگراه جدید نیز به فاصله اندکی از خیابان مذکور ساخته شده است که به دلیل اتصال بهتر به شبکه حمل و نقل درون شهری، گزینه مناسب‌تری برای مسافران به شمار می‌رود.

ناگفته نماند در جریان سیل اخیر تایلند، آب سراسر باندهای این فرودگاه را فرا گرفت و به دلیل آب‌گرفتگی و عدم امکان رویت چراغ‌های روشنایی باند پروازهای تا اطلاع ثانوی به فرودگاه سوارناب هومی منتقل شد.

فرودگاه دون موانگ در گذر زمان

این فرودگاه ابتدا برای اهداف نظامی ساخته شد و در اصل، یک پایگاه هوایی بود. در سال 1911 سه افسر جوان نیروی هوایی که برای گذراندن دوره‌های خلبانی به فرانسه اعزام شده بود، اجازه یافتند تا هشت فروند هواپیمای جنگی فرانسوی را، که بعدها شاکله نیروی هوایی تایلند را تشکیل داد، خریداری کنند. این افراد هواپیماها را به تایلند آوردند و در فرودگاه دون‌موانگ مستقر کردند.

سه سال بعد، در هشتم مارس 1914، اولین پرواز آزمایشی فرودگاه انجام شد و 19 روز بعد، فرودگاه رسما افتتاح شد. در سال 1924، اولین پرواز تجاری فرودگاه نیز انجام شد.

 در سال 1933، فرودگاه دون‌موانگ به صحنه درگیری‌های شدید میان سلطنت‌طلبان و نیروهای دولتی تبدیل شد و در جنگ جهانی دوم، از مهم‌ترین پایگاه‌های نیروی هوایی ایالات متحده برای حمله به ویتنام به شمار می‌رفت.

عجایب فرودگاه دون‌موانگ

فرودگاه دون‌موانگ دارای دو باند موازی است که فاصله میان دو باند ، یک زمین گلف است که افراد با خیال آسوده در این زمین مشغول بازی می‌شوند و صرفاً در مواردی که هواپیمایی در حال نشست یا برخاست است، با نور قرمز به آن‌ها هشدار داده می‌شود.

دومین مورد عجیب فرودگاه نیز مربوط به ساختار باند آن است ، چرا که تنها تاکسی‌وی باند در انتهای آن قرار دارد و هواپیماها برای ورود و خروج از باند مجبورند این فاصله را «خزش» کنند.

لینک این مقاله

برنامه برخی از پروازها ممکن است موقتا تغییر کند.

لطفا برای اطلاع از آخرین تغییرات پروازی با اطلاعات پرواز فرودگاه تماس حاصل نمایید.

تمامی ساعات ورود و خروج پروازها به وقت محلی ایران می‌باشد.

لینک برنامه پروازی

لینک برنامه

برنامه برخی از پروازها ممکن است موقتا تغییر کند.

لطفا برای اطلاع از آخرین تغییرات پروازی با اطلاعات پرواز فرودگاه تماس حاصل نمایید.

تمامی ساعات ورود و خروج پروازها به وقت محلی ایران می‌باشد.

لینک برنامه پروازی